logo Cultureel Festival Baarn

De finale – Annette Akkerman (1e prijs)

Nog een laatste buiging. Gracieus neem ik het applaus in ontvangst. Ik blijf nog wat langer staan, genietend van het warme geluid van erkenning. Tot het punt waarop een deel van de mensen afhaakt en het geluid verstilt. De zaal is nog een zwart gat. Als de schijnwerper op mijn gezicht geleidelijk dimt, onderscheid ik dat een kwart van de rood pluchen stoelen leeg is. Het doek gaat dicht. Nog net op tijd doe ik een stap naar voren, zodat het doek achter me sluit. Enkele mensen zijn al opgestaan en maken zich op de zaal te verlaten.
Ik kijk de zaal in en monster de gezichten. Ik heb een grijs publiek, constateer ik, nu mijn toeschouwers een gelaat hebben gekregen. ‘Het is nog niet afgelopen’, zie je de mensen denken. Steeds meer mensen gaan weer zitten. Het is stil, op gekuch en geschuifel na. De mensen die de zaal al bijna verlaten hadden, komen terug in de verwachting, dat er nog wat zal gebeuren.

Dit was geen goede voorstelling. Mijn hoofd was er niet bij. Op routine kom ik een heel eind. Ik kijk naar mijn rode schoenen. Ik ben aan een nieuw paar toe, maar of dat nog rendeert? Onbewust slaak ik een diepe zucht, die door de geluidsinstallatie opgeblazen wordt. Met verbazing volg ik de zucht door de hele zaal. Meer gekuch. Het publiek is niet op zijn gemak. Als vanzelf steek ik mijn hand op. Geen groet. Meer een gebaar van ‘wacht’.

Ik neem mijn hoed van mijn hoofd en bekijk het zorgvuldig. Het is eigenlijk een veel te klein hoedje. De binnenkant is wit van de schmink. Ik laat mijn vinger over de vette substantie gaan. Ik heb nog steeds de aandacht. Misschien wel meer dan tijdens de hele show. Het zaallicht is nu op volle sterkte. Ik kan nu zelfs de mensen achterin zien. Op het balkon zit maar een enkeling. Ik concludeer dat het uitgaanstenue zwart is, met voor de dames enkele accenten van groen of blauw, bij uitzondering rood.

Mijn hand voelt in mijn zak. Confetti. Routineus gooi ik het omhoog. Roze, blauw, groen en geel. Een paar verloren stipjes dwarrelen op de grond. Er wordt ongemakkelijk gelachen. De spanning in het publiek is voelbaar. Het benauwt me.

Ik ontdoe me van mijn neus. Zonder neus voel ik me naakt. Ik schraap mijn keel. Ik ben een man van weinig woorden. 'Zijn zeggingskracht haalt hij uit zijn ongeëvenaarde mimiek’, zo schreven de recensies in mijn hoogtijdagen. Ik heb van mijn zwakte mijn kracht gemaakt en nu kan ik me er nog niet toe zetten te spreken. Om de woorden te uiten die op mijn tong liggen. De woorden, die de hele dag al in mijn hoofd weerkaatsen alsof er een souffleur onder mijn hersenpan heeft plaatsgenomen.

Het moet nu. Nog even de volle belangstelling van het publiek. In de doodse zaal van rood pluche, grijs en overwegend zwart zal ik kleur moeten bekennen. Ik recht mijn rug. Ik kijk fier de zaal in.

‘Ik ga dood.’

Verwarring. Enkelen klappen. Ergens begint een schuchtere lach.
Ik buig nog een keer en ga snel af door de opening tussen de rode gordijnen. Op de achtergrond hoor ik een groots applaus. Ik aarzel. Nee, er is geen weg terug.

Volg ons op social media:
schrijvenonline

Sponsors Baarnse Literatuurprijs

De Baarnse Literatuurprijs is een initiatief van Stichting Cultureel Festival Baarn.

Nieuwsberichten

Jury Baarnse Literatuurprijs is eruit

De vijfkoppige jury van de Baarnse Literatuurprijs heeft in haar slotberaad vastgesteld welke verhalen dit jaar zullen worden bekroond. Door het ongekend grote aantal inzendingen heeft de jury meer tijd nodig gehad dan ooit tevoren, ook omdat de verschillen in kwaliteit in een grote geselecteerde topgroep aanleiding gaven tot diepgravende discussies.

Lees meer...

Baarnse Literatuurprijs weer van start

Vanaf maandag 24 april staat de website van het Cultureel Festival Baarn weer open voor de jaarlijkse ontvangst van korte verhalen die meedingen naar de Baarnse Literatuurprijs. Deze schrijfwedstrijd, in 2011 begonnen, wordt dus voor de zevende keer gehouden en kan zich verheugen in een groeiende en landelijke belangstelling.

Lees meer...

Oudere berichten >>